‘Dan verzin ik wel weer honderd andere dingen en zo is het precies nooit goed. Nooit genoeg.’

Hoe gaat het jullie af, dat thuiszitten? Ik moet eerlijk zeggen dat ik het eigenlijk niet zo vervelend vind. Ik kan er ook wel van genieten. Mijn hele eigen ritme, veel minder volle agenda, niet zo’n overprikkeld hoofd en meer van dat soort zaken.

Wat ik de laatste dagen wel merk is hoe perfectionistisch ik ben. Wist je dat dan niet van jezelf Kim? Ja, zeker wel. Story of my life. Ik word er nu gewoon extra mee geconfronteerd. Als ik op de bank zit kan ik alleen maar kijken naar dat muurtje wat nog behangen moet worden of dat boek dat ik nog moet lezen. Mezelf op m’n kop geven dat ik mijn tijd niet nuttiger besteed, want ik had tenslotte al twee nieuwe talen kunnen leren, m’n benen eindelijk in m’n nek kunnen leggen en m’n blog had al een miljoen bezoekers kunnen hebben. Had ik maar vaker moeten bloggen. Er had zoveel gekund en ik heb het niet gedaan. Ik ben zo streng voor mezelf en moet zoveel. Daar word ik een beetje moe van.

Ik wil zo graag eens op diezelfde bank zitten met een leeg hoofd. ‘Gewoon’ even voelen waar ik zin in heb. Niets? Dan is dat prima. Dat muurtje komt wel. Er komt een moment dat ik dat boek vanzelf pak. Of weer eens ga bloggen, zoals nu.

Dus ik hoop heel erg dat ik wat liever voor mezelf leer zijn, juist nu. Ik word niet leuker als ik alles wat ik moet wel doe. Dan verzin ik wel weer honderd andere dingen en zo is het precies nooit goed. Nooit genoeg.

Nooit genoeg kan mooi zijn, want ik ga door het vuur voor iedereen die ik liefheb, geef alles in mijn werk en daag mezelf vaak uit, waardoor ik blijf leren. Maar nu is het even wel genoeg. Moeten? Dat zet ik even buiten. Wel op 1,5 meter afstand uiteraard, want ook zeer besmettelijk.

Welke inzichten heb jij afgelopen weken opgedaan? (Geen is dus trouwens ook een antwoord hé. Anders spreek ik mezelf nu al tegen.)

‘Wat hebben we het eigenlijk goed hé?’

Het is me toch wat hé mensen? Ik vind het nog iedere dag lastig hoe ik met deze nieuwe situatie om moet gaan. Niet gelijk roepen binnenblijven! Ja, dat doe ik dus. Ik bedoel emotioneel. Het voelt alsof alles wat altijd gewoon was, dat even niet meer is. Mijn hoofd lijkt het toch nog niet helemaal te kunnen verwerken. Maar het doet me ook weer beseffen dat wij als mens eigenlijk heel weinig te zeggen hebben.

Ik stond net in de supermarkt en toen was ik even heel dankbaar en hoop oprecht dat we daar juist nu ook bij stilstaan. Bij alles dat we wel hebben. Ik ben in ieder geval heel dankbaar, dat ik nu nog gewoon naar de supermarkt kan om eten te kopen. Dat ik kan videobellen met familie, vrienden en scharrels. Die zijn er dan wel niet, maar het zou kunnen. Dat ik een vaste baan heb die gewoon doorgaat én dat zelfs mijn freelance opdrachten nog doorlopen. Dat ik een fijn huis heb, met een tuin, waar ik lekker kan rommelen. Al moeten we nog drie maanden binnenblijven, hier hou ik het prima vol. Dat ik de mogelijkheid heb om lekker te schrijven, te tekenen en andere dingen weer op te pakken. En zo kan ik nog wel even doorgaan. Wat hebben we het eigenlijk goed hier hé? Daar sta ook ik veel te weinig bij stil.

Laten we hopen dat de mensen die normaal zeuren, klagen, rotzooi maken, egoïstisch zijn en het allemaal niet veel kan schelen veranderen. Dat we hier écht anders uitkomen. Dankbaarder. Dat dit een kans is om onze manier van leven drastisch aan te passen. Ik hoop het echt.

Waar ben jij dankbaar voor?

‘Dit is mijn lijst met dingen die ik juist nu wil doen’

Wat vond je van de toespraak van Rutte? Ik vond ‘m heel goed. Je zal er maar staan zeg. Ondanks dat ik tijdens zijn toespraak bijna zat te janken, vind het nogal wat allemaal, heb ik toch besloten ook maar gebruik te maken van de situatie.

Wat heb ik altijd nog willen doen waar ik normaal gesproken geen of te weinig tijd voor maak? Hier mijn lijst:

  • Italiaans leren, of Frans weer oppakken. Ik wil in ieder geval een nieuwe taal leren!
  • Tekenen, of schilderen, gewoon lekker creatief bezig zijn, zonder na te denken. Ik heb vroeger tekenles gehad, maar heb echt al zolang mijn spullen er niet bij gepakt. Dit is hét moment. Ik zag dat je nu zelfs op Instagram ‘online’ les kunt volgen, dus ja, laat het kliederen beginnen.
  • Meer lezen. Dat deed ik wel, maar kroop toch nog te vaak achter de televisie. Ik heb nog een stapel boeken liggen, dus wil eigenlijk ’s avonds een paar uur eerder de televisie uitzetten en gewoon, lekker lezen.
  • Mediteren, deed ik vroeger ook redelijk vaak, maar wil er eigenlijk iedere ochtend mee beginnen. Net als een dansje, of even bewegen in de ochtend. Ik zit, ook nu ik thuiswerk veel en aangezien de sportschool ook dicht is…
  • Nieuwe gerechten leren koken. Ondanks dat mijn keuken nog niet af is, maak ik er echt te weinig gebruik van. Dus ga een paar wat moeilijkere recepten zoeken en lekker koken.

Verder is dit de tijd voor zaken als bijscholing, heb nog een paar webinars die ik wil terugkijken, wil verder werken aan mijn eigen website (deze dus) en veel bloggen. Daarnaast heb ik altijd al iets meer willen doen voor de aarde. Ik steun heel veel goede doelen, maar misschien kan het ook nog op een andere manier. Daar eens over nadenken, een lijst maken van hoe ik het opknappen van mijn huis verder gaan aanpakken etc.

Vervelen zal ik me niet. Heel benieuwd wat jij juist nu gaat proberen of (weer) gaat oppakken? Wil je jouw lijst met ‘doelen’ voor de komende tijd delen?

Te veel nieuws

Ik krijg de zenuwen van al het nieuws over Corona. Herken je dat? Bij ieder artikel dat ik lees over dit virus gaat mijn doemdenkdeel aan ‘het is nog veel erger dan we allemaal denken’. En meer van dat soort gedachten. Ik ben al zo’n lekkere paniekkip van mezelf. Nee, al dat nieuws, dat doet me geen goed. Natuurlijk vind ik het belangrijk om op de hoogte te blijven, maar ik heb besloten dat ik mijn nieuwsconsumptie ga verminderen.

Het is gewoon een bizarre situatie en ik vind het eng. Maar ik heb ook besloten er maar het beste van te maken. Ik kan niet anders. De komende weken werk ik thuis en dat vind ik niet vervelend. Lekker in mijn eigen bubbel. In m’n eigen jungle. Met m’n eigen huistijger Vina. En misschien zelfs een tweede tijger, want dit zijn natuurlijk wel dé weken om een nieuwe kat te laten wennen, aangezien ik precies nergens heenga.

Ik hoop wel dat we hier met z’n allen ook iets van leren. Dat ‘te’dat we graag overal voorzetten, is helemaal niet nodig. Laten we straks minder verspillen, zuiniger zijn en onze ecologische voetafdrukken heel snel, en vooral drastisch, verkleinen. Anders pakt moeder aarde ons de volgende keer nog veel harder. En terecht.

Sta ik genoeg aan de laadpaal?

Ik las vanmorgen een interessant artikel ‘We werken niet te veel, we laden te weinig op‘. Het stuk is weliswaar al wat eerder gepubliceerd, maar nog steeds heel relevant. Als we moe zijn, gaan we minder doen, minder werken. Terwijl dat vaak niet de oplossing is. Wat dan wel? Iets gaan doen waar je energie van krijgt.

Het artikel zette me aan het denken. Ik werk heel veel, ben vaak moe na een werkdag en heb dan niet zoveel energie meer om dingen te ondernemen. Wat ga ik dan doen? Minder. De dingen die ik dan wel onderneem zijn ook vaak dingen die ik voor mijn gevoel moet. Denk aan sociale afspraken, omdat ik iemand al te lang niet heb gezien. Dan ga ik, ook als ik er eigenlijk geen zin in heb, of mijn hoofd er niet naar staat. Er zit weinig bij waarvan ik achteraf denk ‘ben nu echt lekker opgeladen’. Dus doe ik zelf eigenlijk wel genoeg om op te laden?

Het simpele antwoord is nee. Dat wist ik natuurlijk best al, maar zo’n artikel kan dat weer even op scherp zetten. De hele reden dat ik zelf tekstschrijver ben geworden overigens, om zo’n effect op mensen te kunnen hebben.

Dus wat heb ik vanmorgen gedaan? Een lijst gemaakt met waar ik energie van krijg, waar ik van oplaad:

  • De natuur in
  • Fotografie
  • Creatief klooien (schilderen, plakken en dat soort dingen)
  • Bakken
  • Freubelen met planten
  • Yoga (morgen ga ik weer voor het eerst!)
  • Schrijven natuurlijk ook, maar dan gewoon lekker tikken zonder na te denken

Geen van deze dingen heb ik afgelopen tijd gedaan. Alleen wat gefreubel met planten. Eigenlijk wel jammer. Dus als ik de komende tijd even nee, zeg? Dan sta ik aan m’n laadpaal lekker op te laden.

Hoe doe jij dat, opladen?

Boekrecensie? Vraag mij maar niet

Ik had beloofd twee boekrecensies te schrijven, dacht dat doe ik als volleerd schrijver wel even. Niet dus. De eerste recensie is inmiddels af, maar ben ik er tevreden over? Mwoah. Ik ben vooral blij dat het achter de rug is. De tweede recensie schuif ik al een maand voor me uit. Iedere keer zo’n klein stemmetje in mijn hoofd wat even fluistert dat er nog een niet zo’n fijn klusje op me ligt te wachten. Nu heb ik eindelijk een idee hoe ik het ga aanpakken. Maar ben ik al begonnen? Een beetje? Oké, niet echt. Helemaal niet.

Deze worsteling doet me beseffen: vergeet nou niet dat ieder zijn eigen kracht heeft. Ik werk bijvoorbeeld met twee vingers in m’n neus interview, na interview uit. Figuurlijk dan, anders is het lastig typen. Dat vind ik ook leuk, daar krijg ik energie van. Waarom zou je je tijd, energie en plezier verdoen aan iets wat je niet ligt? En waarvan je ook niet wilt dat het je gaat liggen? Dat is helemaal niet erg. Het is in mijn ogen heel gezond om als mens een talent te hebben en daar voor te gaan. Meer niet.

Ik ken niemand die alles kan. En dan ook nog goed. Jij wel? Dus de les van deze maandag is: doe waar je goed in bent. Doe jij dat momenteel? Krijg je energie van de dingen waar je mee bezig bent? Of moet je steeds op je kop gaan staan om het gedaan te krijgen?

Voortaan zeg ik in ieder geval ‘nee’ tegen het schrijven van boekrecensies.

Wat spookt deze tekstschrijver allemaal uit?

Dat is even geleden! In december begon ik een eigen site, zelf in elkaar geklikt in WordPress, en toen kwamen de freelance-opdrachten opeens vanzelf binnen en heb ik er eigenlijk niet meer naar omgekeken. Lucky me, maar slecht dat ik toen mijn website niet heb bijgehouden. Juist ik als tekstschrijver moet weten dat je online visitekaartje altijd op orde moet zijn. Dus daar werk ik hard aan.

Wat spookt deze tekstschrijver nu eigenlijk allemaal uit? Inmiddels werk ik bijna een half jaar bij Fleet Complete als marketing coördinator. Ik begon er als freelance tekstschrijver en dat liep uit de hand, haha. Verder freelance ik als marketeer voor een bedrijf wat webapplicaties en mobiele apps ontwikkelt en schrijf en redigeer ik teksten voor een fijn UX-bureau uit Utrecht. Hier en daar doe ik nog wat kleine klussen, denk aan het eenmalig schrijven van een blogartikel voor een website of blad.

Ook maak ik de serie ‘Professional Talk’ voor Frankwatching, waarin ik professionals interview over hun carrière. Welke keuzes hebben ze gemaakt en waarom? Welke lessen hebben ze geleerd? Wat hadden ze eerder willen weten? En meer van dat soort levensvragen. Met als doel om van elkaar te leren. Heel tof! Interviewen vind ik namelijk echt het allerleukste om te doen.

Zoals je kunt lezen zit ik niet stil, maar dat past goed bij mij. Heb ik dan nog wel tijd voor een nieuwe opdracht? Zeker! Of je nu eenmalig een tekst voor je website nodig hebt, of iedere maand een sprankelende blog, stuur me gerust een bericht! Als ik echt denk dat de opdracht niet in mijn schema, of bij mij past, dan verwijs ik je graag door naar een andere tekstschrijver uit mijn netwerk.

Nieuwe uitdaging: Fleet Complete

Leuk! Ik krijg veel vragen over wat ik nu precies doe en voor wie. Ben je nou tekstschrijver of marketeer? En je werkt toch als freelancer? Of heb je een vaste baan? Ik ga je vertellen hoe het zit.

Afgelopen jaar heb ik bij softwarebedrijf Inspire als marketeer gewerkt en ben ik als freelancer begonnen onder de naam ‘Verhalen van Kim’. Afgelopen week is die situatie flink veranderd. Ik ga vanaf januari in dienst bij Fleet Complete als marketeer en blijf ook in dienst bij Inspire, alleen voor wat minder uren. Daarnaast werk ik inderdaad als freelancer.

Waarom die combinatie? Ik wil qua inkomen graag vastigheid, zeker omdat ik net ben verhuisd. Daarnaast werk ik nu als marketeer voor twee ontzettend toffe bedrijven waar ik me heel verbonden mee voel. Ik vind het freelancen naast een vaste baan een hele mooie aanvulling, omdat het mij de mogelijkheid geeft om bij verschillende organisaties binnen te kijken. Dat geeft mij de kans om steeds bij te leren en het beste van twee werelden te combineren. In mijn ogen maakt mij dat een betere marketeer én tekstschrijver.

Heb jij hulp nodig met je tekst? Stuur me een bericht!

Verhuizen: accepteren en doorgaan

Ik val maar gelijk met de deur in huis: verhuizen vind ik echt verschrikkelijk. En ik moet het binnenkort toch gaan doen, vanwege een relatiebreuk. In januari betrek ik mijn nieuwe studio in Nieuwegein. Gisteren was de kijkdag. Het hele appartementencomplex was al compleet verhuurd, voordat het überhaupt getransformeerd en af was. Iets met een oververhitte woningmarkt en mijn paniek die maakte dat ik dat huurcontract zo ondertekende.

Het viel een beetje tegen. In mijn hoofd had ik de studio toch wat groter gemaakt en allemaal werkende dertigers in het complex gestopt. Het zou één gezellige boel worden. En die fietsafstand viel ook wel mee toch? Helaas niet. Het voelde toch wel erg klein aan en er liepen vooral studenten die voor het eerst op zichzelf gaan wonen. Dat fietsen? Het komt vast door de kou, maar het duurde langer dan ik dacht.

Een beetje donkerte in mijn hoofd, want hoe krijg ik dit werkende? Hoe maak ik van die grote studentenkamer, waardoor het voelt alsof ik ‘terug bij af ben’, mijn thuis? Een plek waar ik graag kom? Dat ga ik de komende weken ervaren. Tot die tijd, accepteren en doorgaan. En natuurlijk veel tikken!