Persoonlijk

Sta ik genoeg aan de laadpaal?

Ik las vanmorgen een interessant artikel ‘We werken niet te veel, we laden te weinig op‘. Het stuk is weliswaar al wat eerder gepubliceerd, maar nog steeds heel relevant. Als we moe zijn, gaan we minder doen, minder werken. Terwijl dat vaak niet de oplossing is. Wat dan wel? Iets gaan doen waar je energie van krijgt.

Het artikel zette me aan het denken. Ik werk heel veel, ben vaak moe na een werkdag en heb dan niet zoveel energie meer om dingen te ondernemen. Wat ga ik dan doen? Minder. De dingen die ik dan wel onderneem zijn ook vaak dingen die ik voor mijn gevoel moet. Denk aan sociale afspraken, omdat ik iemand al te lang niet heb gezien. Dan ga ik, ook als ik er eigenlijk geen zin in heb, of mijn hoofd er niet naar staat. Er zit weinig bij waarvan ik achteraf denk ‘ben nu echt lekker opgeladen’. Dus doe ik zelf eigenlijk wel genoeg om op te laden?

Het simpele antwoord is nee. Dat wist ik natuurlijk best al, maar zo’n artikel kan dat weer even op scherp zetten. De hele reden dat ik zelf tekstschrijver ben geworden overigens, om zo’n effect op mensen te kunnen hebben.

Dus wat heb ik vanmorgen gedaan? Een lijst gemaakt met waar ik energie van krijg, waar ik van oplaad:

  • De natuur in
  • Fotografie
  • Creatief klooien (schilderen, plakken en dat soort dingen)
  • Bakken
  • Freubelen met planten
  • Yoga (morgen ga ik weer voor het eerst!)
  • Schrijven natuurlijk ook, maar dan gewoon lekker tikken zonder na te denken

Geen van deze dingen heb ik afgelopen tijd gedaan. Alleen wat gefreubel met planten. Eigenlijk wel jammer. Dus als ik de komende tijd even nee, zeg? Dan sta ik aan m’n laadpaal lekker op te laden.

Hoe doe jij dat, opladen?

Persoonlijk

Boekrecensie? Vraag mij maar niet

Ik had beloofd twee boekrecensies te schrijven, dacht dat doe ik als volleerd schrijver wel even. Niet dus. De eerste recensie is inmiddels af, maar ben ik er tevreden over? Mwoah. Ik ben vooral blij dat het achter de rug is. De tweede recensie schuif ik al een maand voor me uit. Iedere keer zo’n klein stemmetje in mijn hoofd wat even fluistert dat er nog een niet zo’n fijn klusje op me ligt te wachten. Nu heb ik eindelijk een idee hoe ik het ga aanpakken. Maar ben ik al begonnen? Een beetje? Oké, niet echt. Helemaal niet.

Deze worsteling doet me beseffen: vergeet nou niet dat ieder zijn eigen kracht heeft. Ik werk bijvoorbeeld met twee vingers in m’n neus interview, na interview uit. Figuurlijk dan, anders is het lastig typen. Dat vind ik ook leuk, daar krijg ik energie van. Waarom zou je je tijd, energie en plezier verdoen aan iets wat je niet ligt? En waarvan je ook niet wilt dat het je gaat liggen? Dat is helemaal niet erg. Het is in mijn ogen heel gezond om als mens een talent te hebben en daar voor te gaan. Meer niet.

Ik ken niemand die alles kan. En dan ook nog goed. Jij wel? Dus de les van deze maandag is: doe waar je goed in bent. Doe jij dat momenteel? Krijg je energie van de dingen waar je mee bezig bent? Of moet je steeds op je kop gaan staan om het gedaan te krijgen?

Voortaan zeg ik in ieder geval ‘nee’ tegen het schrijven van boekrecensies.

Persoonlijk

Wat spookt deze tekstschrijver allemaal uit?

Dat is even geleden! In december begon ik een eigen site, zelf in elkaar geklikt in WordPress, en toen kwamen de freelance-opdrachten opeens vanzelf binnen en heb ik er eigenlijk niet meer naar omgekeken. Lucky me, maar slecht dat ik toen mijn website niet heb bijgehouden. Juist ik als tekstschrijver moet weten dat je online visitekaartje altijd op orde moet zijn. Dus daar werk ik hard aan.

Wat spookt deze tekstschrijver nu eigenlijk allemaal uit? Inmiddels werk ik bijna een half jaar bij Fleet Complete als marketing coördinator. Ik begon er als freelance tekstschrijver en dat liep uit de hand, haha. Verder freelance ik als marketeer voor een bedrijf wat webapplicaties en mobiele apps ontwikkelt en schrijf en redigeer ik teksten voor een fijn UX-bureau uit Utrecht. Hier en daar doe ik nog wat kleine klussen, denk aan het eenmalig schrijven van een blogartikel voor een website of blad.

Ook maak ik de serie ‘Professional Talk’ voor Frankwatching, waarin ik professionals interview over hun carrière. Welke keuzes hebben ze gemaakt en waarom? Welke lessen hebben ze geleerd? Wat hadden ze eerder willen weten? En meer van dat soort levensvragen. Met als doel om van elkaar te leren. Heel tof! Interviewen vind ik namelijk echt het allerleukste om te doen.

Zoals je kunt lezen zit ik niet stil, maar dat past goed bij mij. Heb ik dan nog wel tijd voor een nieuwe opdracht? Zeker! Of je nu eenmalig een tekst voor je website nodig hebt, of iedere maand een sprankelende blog, stuur me gerust een bericht! Als ik echt denk dat de opdracht niet in mijn schema, of bij mij past, dan verwijs ik je graag door naar een andere tekstschrijver uit mijn netwerk.

Persoonlijk

Nieuwe uitdaging: Fleet Complete

Leuk! Ik krijg veel vragen over wat ik nu precies doe en voor wie. Ben je nou tekstschrijver of marketeer? En je werkt toch als freelancer? Of heb je een vaste baan? Ik ga je vertellen hoe het zit.

Afgelopen jaar heb ik bij softwarebedrijf Inspire als marketeer gewerkt en ben ik als freelancer begonnen onder de naam ‘Verhalen van Kim’. Afgelopen week is die situatie flink veranderd. Ik ga vanaf januari in dienst bij Fleet Complete als marketeer en blijf ook in dienst bij Inspire, alleen voor wat minder uren. Daarnaast werk ik inderdaad als freelancer.

Waarom die combinatie? Ik wil qua inkomen graag vastigheid, zeker omdat ik net ben verhuisd. Daarnaast werk ik nu als marketeer voor twee ontzettend toffe bedrijven waar ik me heel verbonden mee voel. Ik vind het freelancen naast een vaste baan een hele mooie aanvulling, omdat het mij de mogelijkheid geeft om bij verschillende organisaties binnen te kijken. Dat geeft mij de kans om steeds bij te leren en het beste van twee werelden te combineren. In mijn ogen maakt mij dat een betere marketeer én tekstschrijver.

Heb jij hulp nodig met je tekst? Stuur me een bericht!

Persoonlijk

Verhuizen: accepteren en doorgaan

Ik val maar gelijk met de deur in huis: verhuizen vind ik echt verschrikkelijk. En ik moet het binnenkort toch gaan doen, vanwege een relatiebreuk. In januari betrek ik mijn nieuwe studio in Nieuwegein. Gisteren was de kijkdag. Het hele appartementencomplex was al compleet verhuurd, voordat het überhaupt getransformeerd en af was. Iets met een oververhitte woningmarkt en mijn paniek die maakte dat ik dat huurcontract zo ondertekende.

Het viel een beetje tegen. In mijn hoofd had ik de studio toch wat groter gemaakt en allemaal werkende dertigers in het complex gestopt. Het zou één gezellige boel worden. En die fietsafstand viel ook wel mee toch? Helaas niet. Het voelde toch wel erg klein aan en er liepen vooral studenten die voor het eerst op zichzelf gaan wonen. Dat fietsen? Het komt vast door de kou, maar het duurde langer dan ik dacht.

Een beetje donkerte in mijn hoofd, want hoe krijg ik dit werkende? Hoe maak ik van die grote studentenkamer, waardoor het voelt alsof ik ‘terug bij af ben’, mijn thuis? Een plek waar ik graag kom? Dat ga ik de komende weken ervaren. Tot die tijd, accepteren en doorgaan. En natuurlijk veel tikken!