‘Ik weet het niet’ als geruststellende gedachte

Van je afschrijven is zo fijn! Gelukkig is dit mijn persoonlijke blog, dus hoef ik niet zo na te denken over of onderwerpen wel geschikt zijn. Vaak begin ik gewoon met schrijven. Ik vind het ook fijn om te delen hoe het gaat, juist online. Hoe zit dat bij jou?

Inmiddels zijn we weer een paar dagen verder en ik sta nog steeds op twee benen en het leven gaat door. De ex nog een keer gesproken, eigenlijk over de kat, maar dat werd een emotioneel en lang gesprek. Met de nadruk op lang, want ophangen en beseffen dat hij niet heeft gezegd dat hij een grote fout heeft gemaakt en direct naar me toekomt om het goed te maken, is niet zo makkelijk.

Toch deden we dat.

Ik vind het maar raar, dat gevoel van ons. Je houdt van iemand en dat kan veranderen. Door allerlei factoren waar we als mens totaal geen invloed op hebben. Hoe kun je nu eerst denken dat het voor altijd is? Tot de dag dat je dat niet meer denkt. Hij gaf aan de telefoon aan dat de liefde minder is geworden. Mijn hoofd dacht gelijk minder is niet weg, in die fase zit ik dus nog. Hij wil verder leven. Werken aan zichzelf. Zonder mij.

Hoe sluit je dan zo’n gesprek af? Tot nooit? Het was leuk je gekend te hebben? Het waren fijne jaren? Ik probeerde het uit te spreken, maar begon nog net niet te hyperventileren. Nog even te ondragelijk om daaraan te denken. Spreek je dan een tijd af? Laten we elkaar sowieso twee maanden niet spreken? Ik was bang dat ik ging wachten, dus ook dat lieten we los.

Nu is er een soort van halve afspraak dat we zeker tot januari geen contact hebben en dan eens kijken. Is er een vriendschap mogelijk? Werden we allebei die vier maanden knettergek van gemis? Geen idee. Dat is het met liefdesverdriet: je moet de controle loslaten.

We weten niet hoe het gaat lopen. We weten niet wat tijd met ons doet. Hoe gedachtes en gevoelens veranderen. Wie we gaan tegenkomen. We weten het niet. En gek genoeg is het juist die gedachte die me nu rustig maakt: ik weet het niet betekent namelijk ook dat het niet hoeft te betekenen dat ik hem nooit meer zie of spreek.

Maar ik merk ook dat met de dagen mijn focus weer terugkomt, ik dingen wil ondernemen en de reis naar IJsland die op de planning staat helpt ook best wel. Best wel een beetje erg.

Hoe reservesleutels ‘een relatie’ eindigen

Ruk, dat is wat ik liefde op dit moment vind. Ruim een jaar geleden gingen mijn ex en ik al uit elkaar. Toen voelde ik vooral blinde paniek. We woonden samen, waar moest ik heen? Wat was mijn leven zonder hem eigenlijk? Na een paar weken zagen we elkaar weer, want wij zouden bewijzen dat we wel vrienden konden blijven. Dat bleek niet zo te zijn.

We werden al snel weer een soort van geliefden, zonder dat echt uitgesproken te hebben. We deden alle dingen die een stel ook zou doen. We gaven het alleen geen naam. Vooral hij niet. Inmiddels heeft hij een paar dagen geleden gezegd dat hij ‘net niet genoegde liefde’ voelt om door te gaan, om te zoeken naar ons ‘gelukkig en voor altijd’. Dat het hem beter lijkt om elkaar helemaal niet meer te zien.

Auw.

Misschien voelde ik het zelf al aankomen, misschien wilde ik het zelf ook, maar toch doet het pijn. Twee weken geleden hadden we weer eens een echt leuk weekend samen. Dacht ik. We waren uiteten en ik beet nota bene in een peper, dikke lol. Hij zei nog dat hij goede hoop had, anders was hij er tenslotte niet geweest op dat moment.

Een paar dagen na dat weekend belde ik hem, maar hij nam niet op. Toen kreeg ik midden in de nacht een app “Je hebt gebeld. We moeten praten denk ik…” Hij sloot af met zijn naam. In al die tijd heeft hij dat nog nooit gedaan. Die nacht heb ik wakker gelegen. Wat bedoelde hij?

De volgende dag reageerde hij en zei hij dat het verhuizen (hij is net verhuisd) toch meer met hem deed dat hij dacht en dat hij wat afstand wilde, hij moest even aarden. Die twee weken erna kreeg ik steeds af en toe een vaag bericht. Hij had een inzinking. Goed, er speelt bij hem nog wat meer, waardoor ik het me goed kon voorstellen. Dus ik gaf hem die afstand. Maar ik begon ook boos te worden. ‘Onze poes’ kwam door zijn verhuizing bij mij wonen en we zouden de verantwoordelijkheden delen. Toen ik hem vroeg of hij bij de poes wilde gaan kijken, omdat ik onverwachts langer op kantoor moest blijven, zei hij nee.

Ik denk dat er toen gewoon veel oude pijn naar boven kwam. Godverdomme, ik heb alles gegeven wat ik in me had. Uiteindelijk werd ik steeds bozer. Toen op die bewuste donderdag ik hem een bericht stuurde dat ik dan echt mijn reservesleutels nodig had, knapte er iets. Ze lagen over een half uur in de bus. “Waarom kunnen we niet meer normaal communiceren?”, vroeg ik. Toen kwamen de lelijke woorden en “omdat dit moment eraan zat te komen”. Hij voelt niet meer genoeg liefde voor mij.

Wat kun je doen? Het leek hem beter als we elkaar helemaal niet meer zouden zien voorlopig. En de poes? De afspraken die we daarover hadden gemaakt? “Die moest ik dan maar wegdoen als ik het niet trok alleen.” Ik heb gehuild tot die strontvervelende koppijn naar boven kwam. Ik heb gescholden. En vooral afgelopen tijd nog eens honderd keer geanalyseerd. “Wat als?”, “Bedoelde hij toen misschien…”. Jezus, betrek zo’n relatiebreuk maar eens niet op jezelf.

We waren natuurlijk al een keer uit elkaar gegaan, dit deed minder pijn dan de vorige keer, want er was al afstand. Het was al anders. Ik had al eens met een andere man afgesproken. Het scheelt ook verdomd veel, dat ik nu een eigen huis heb. Maar toch. “Ik heb het niet goed gedaan” galmt door mijn hoofd. Net als zijn “net niet genoeg liefde”. Alsof ik een lat niet heb gehaald.

Ik weet dat tijd het allemaal beter gaat maken, maar wat zou ik die tijd graag doorspoelen. Nu is er verdriet, boosheid en angst. Angst om alleen te zijn. Angst om hem tegen te komen met een nieuwe vriendin “die het allemaal wel heeft”.

Ik weet één ding zeker, als je niet eens mans genoeg bent om dit in m’n gezicht te zeggen, het netjes af te handelen en gewoon, te laten zien dat je echt wel om me geeft, of dat in ieder geval gedaan hebt, dan neem ik die tijd. Dan ga ik echt de tijd nemen om dit boek te sluiten.

Sta ik genoeg aan de laadpaal?

Ik las vanmorgen een interessant artikel ‘We werken niet te veel, we laden te weinig op‘. Het stuk is weliswaar al wat eerder gepubliceerd, maar nog steeds heel relevant. Als we moe zijn, gaan we minder doen, minder werken. Terwijl dat vaak niet de oplossing is. Wat dan wel? Iets gaan doen waar je energie van krijgt.

Het artikel zette me aan het denken. Ik werk heel veel, ben vaak moe na een werkdag en heb dan niet zoveel energie meer om dingen te ondernemen. Wat ga ik dan doen? Minder. De dingen die ik dan wel onderneem zijn ook vaak dingen die ik voor mijn gevoel moet. Denk aan sociale afspraken, omdat ik iemand al te lang niet heb gezien. Dan ga ik, ook als ik er eigenlijk geen zin in heb, of mijn hoofd er niet naar staat. Er zit weinig bij waarvan ik achteraf denk ‘ben nu echt lekker opgeladen’. Dus doe ik zelf eigenlijk wel genoeg om op te laden?

Het simpele antwoord is nee. Dat wist ik natuurlijk best al, maar zo’n artikel kan dat weer even op scherp zetten. De hele reden dat ik zelf tekstschrijver ben geworden overigens, om zo’n effect op mensen te kunnen hebben.

Dus wat heb ik vanmorgen gedaan? Een lijst gemaakt met waar ik energie van krijg, waar ik van oplaad:

  • De natuur in
  • Fotografie
  • Creatief klooien (schilderen, plakken en dat soort dingen)
  • Bakken
  • Freubelen met planten
  • Yoga (morgen ga ik weer voor het eerst!)
  • Schrijven natuurlijk ook, maar dan gewoon lekker tikken zonder na te denken

Geen van deze dingen heb ik afgelopen tijd gedaan. Alleen wat gefreubel met planten. Eigenlijk wel jammer. Dus als ik de komende tijd even nee, zeg? Dan sta ik aan m’n laadpaal lekker op te laden.

Hoe doe jij dat, opladen?

Boekrecensie? Vraag mij maar niet

Ik had beloofd twee boekrecensies te schrijven, dacht dat doe ik als volleerd schrijver wel even. Niet dus. De eerste recensie is inmiddels af, maar ben ik er tevreden over? Mwoah. Ik ben vooral blij dat het achter de rug is. De tweede recensie schuif ik al een maand voor me uit. Iedere keer zo’n klein stemmetje in mijn hoofd wat even fluistert dat er nog een niet zo’n fijn klusje op me ligt te wachten. Nu heb ik eindelijk een idee hoe ik het ga aanpakken. Maar ben ik al begonnen? Een beetje? Oké, niet echt. Helemaal niet.

Deze worsteling doet me beseffen: vergeet nou niet dat ieder zijn eigen kracht heeft. Ik werk bijvoorbeeld met twee vingers in m’n neus interview, na interview uit. Figuurlijk dan, anders is het lastig typen. Dat vind ik ook leuk, daar krijg ik energie van. Waarom zou je je tijd, energie en plezier verdoen aan iets wat je niet ligt? En waarvan je ook niet wilt dat het je gaat liggen? Dat is helemaal niet erg. Het is in mijn ogen heel gezond om als mens een talent te hebben en daar voor te gaan. Meer niet.

Ik ken niemand die alles kan. En dan ook nog goed. Jij wel? Dus de les van deze maandag is: doe waar je goed in bent. Doe jij dat momenteel? Krijg je energie van de dingen waar je mee bezig bent? Of moet je steeds op je kop gaan staan om het gedaan te krijgen?

Voortaan zeg ik in ieder geval ‘nee’ tegen het schrijven van boekrecensies.

‘Parttime ondernemer, fulltime professional’

Voor Frankwatching interview ik professionals over hun loopbaan. Hoe zijn ze gekomen waar ze nu zijn? Welke keuzes hebben ze gemaakt en hoe zijn die uitgepakt? Wat hadden ze eerder willen horen? En welke tips hebben ze voor andere professionals?

Ik interviewde Martijn van de Polder deze keer! Hij werkt als designer en marketeer bij bureau Enrise en freelancet daarnaast als merkspecialist voor bedrijven zonder marketingafdeling. Dat klinkt als veel tegelijk, toch heeft hij een manier gevonden om het te combineren op een manier die werkt voor hem.

Daarnaast benoemt hij een heel goed punt: ook als parttime ondernemer moet je zorgen dat alles tot in de puntjes verzorgd is. Voor jou is het iets wat je ernaast doet, maar voor jouw klanten ben je dé professional en dat moet je ook uitstralen. Als parttime ondernemer moet je dus wel een fulltime professional zijn.

Meer wijze lessen van Martijn.

Wat spookt deze tekstschrijver allemaal uit?

Dat is even geleden! In december begon ik een eigen site, zelf in elkaar geklikt in WordPress, en toen kwamen de freelance-opdrachten opeens vanzelf binnen en heb ik er eigenlijk niet meer naar omgekeken. Lucky me, maar slecht dat ik toen mijn website niet heb bijgehouden. Juist ik als tekstschrijver moet weten dat je online visitekaartje altijd op orde moet zijn. Dus daar werk ik hard aan.

Wat spookt deze tekstschrijver nu eigenlijk allemaal uit? Inmiddels werk ik bijna een half jaar bij Fleet Complete als marketing coördinator. Ik begon er als freelance tekstschrijver en dat liep uit de hand, haha. Verder freelance ik als marketeer voor een bedrijf wat webapplicaties en mobiele apps ontwikkelt en schrijf en redigeer ik teksten voor een fijn UX-bureau uit Utrecht. Hier en daar doe ik nog wat kleine klussen, denk aan het eenmalig schrijven van een blogartikel voor een website of blad.

Ook maak ik de serie ‘Professional Talk’ voor Frankwatching, waarin ik professionals interview over hun carrière. Welke keuzes hebben ze gemaakt en waarom? Welke lessen hebben ze geleerd? Wat hadden ze eerder willen weten? En meer van dat soort levensvragen. Met als doel om van elkaar te leren. Heel tof! Interviewen vind ik namelijk echt het allerleukste om te doen.

Zoals je kunt lezen zit ik niet stil, maar dat past goed bij mij. Heb ik dan nog wel tijd voor een nieuwe opdracht? Zeker! Of je nu eenmalig een tekst voor je website nodig hebt, of iedere maand een sprankelende blog, stuur me gerust een bericht! Als ik echt denk dat de opdracht niet in mijn schema, of bij mij past, dan verwijs ik je graag door naar een andere tekstschrijver uit mijn netwerk.

Nieuwe uitdaging: Fleet Complete

Leuk! Ik krijg veel vragen over wat ik nu precies doe en voor wie. Ben je nou tekstschrijver of marketeer? En je werkt toch als freelancer? Of heb je een vaste baan? Ik ga je vertellen hoe het zit.

Afgelopen jaar heb ik bij softwarebedrijf Inspire als marketeer gewerkt en ben ik als freelancer begonnen onder de naam ‘Verhalen van Kim’. Afgelopen week is die situatie flink veranderd. Ik ga vanaf januari in dienst bij Fleet Complete als marketeer en blijf ook in dienst bij Inspire, alleen voor wat minder uren. Daarnaast werk ik inderdaad als freelancer.

Waarom die combinatie? Ik wil qua inkomen graag vastigheid, zeker omdat ik net ben verhuisd. Daarnaast werk ik nu als marketeer voor twee ontzettend toffe bedrijven waar ik me heel verbonden mee voel. Ik vind het freelancen naast een vaste baan een hele mooie aanvulling, omdat het mij de mogelijkheid geeft om bij verschillende organisaties binnen te kijken. Dat geeft mij de kans om steeds bij te leren en het beste van twee werelden te combineren. In mijn ogen maakt mij dat een betere marketeer én tekstschrijver.

Heb jij hulp nodig met je tekst? Stuur me een bericht!

Verhuizen: accepteren en doorgaan

Ik val maar gelijk met de deur in huis: verhuizen vind ik echt verschrikkelijk. En ik moet het binnenkort toch gaan doen, vanwege een relatiebreuk. In januari betrek ik mijn nieuwe studio in Nieuwegein. Gisteren was de kijkdag. Het hele appartementencomplex was al compleet verhuurd, voordat het überhaupt getransformeerd en af was. Iets met een oververhitte woningmarkt en mijn paniek die maakte dat ik dat huurcontract zo ondertekende.

Het viel een beetje tegen. In mijn hoofd had ik de studio toch wat groter gemaakt en allemaal werkende dertigers in het complex gestopt. Het zou één gezellige boel worden. En die fietsafstand viel ook wel mee toch? Helaas niet. Het voelde toch wel erg klein aan en er liepen vooral studenten die voor het eerst op zichzelf gaan wonen. Dat fietsen? Het komt vast door de kou, maar het duurde langer dan ik dacht.

Een beetje donkerte in mijn hoofd, want hoe krijg ik dit werkende? Hoe maak ik van die grote studentenkamer, waardoor het voelt alsof ik ‘terug bij af ben’, mijn thuis? Een plek waar ik graag kom? Dat ga ik de komende weken ervaren. Tot die tijd, accepteren en doorgaan. En natuurlijk veel tikken!

Een goed gevuld blog in 2019

Voor Frankwatching schreef ik een artikel met tips voor een goed gevuld blog in 2019. Soms kan het best lastig zijn om nieuwe ideeën op te doen en je blog te blijven aanvullen met artikelen. Met dit artikel geef ik je hopelijk wat inspiratie.

Lees het artikel ‘5 tips voor een goed gevuld blog in 2019’. 

Denk je leuk, maar ik kan wel wat hulp gebruiken of heb een specifieke vraag? Stuur me gerust een bericht.

Content Inspiratie

Binnenkort vind je hier blogartikelen over content. Hoe vind je de juiste onderwerpen voor je eigen blog? En hoe zorg je dat lezers nog lang napraten over jouw tekst?

En ik deel af en toe een persoonlijke blog. Ik vind het belangrijk dat je mij leert kennen, zeker als we gaan samenwerken, en ik vind het ook gewoon heel leuk om te doen. Genoeg reden toch?