Geen categorie

Alleen reizen: de waarheid

Ja, want hoe is alleen reizen nou echt? Ik ben in oktober voor het eerst alleen op reis geweest: naar IJsland. Los van dat ik het heel spannend vond, werd ik door alles wat ik las ook een beetje sceptisch.

Zo fantastisch kan het toch niet zijn? Mensen die schrijven over hoe ze zichzelf hebben herontdekt, als een heel ander en vooral onverwoestbaar persoon terugkomen, nooit meer twijfelen aan zichzelf en zo kan ik nog wel even doorgaan. Daardoor legde ik de lat nogal hoog, dus als ik terugkom ben ik veranderd in een soort supermens?

Daar zit je dan, in een hostel in Reykjavik

Redelijk ja! Ik heb echt heel veel over mezelf geleerd, maar ben sinds ik terug ben ook rustiger. Ik wilde uit deze reis toch een soort bevestiging halen: kan ik het wel helemaal zelf? Ja.

Hoe ik dat alleen reizen dus nou echt vond? Ik vond het fantastisch en soms ook heel lastig. M’n eerste overwinning behaalde ik al op Schiphol: de juiste gate gevonden, op tijd. Een goed begin is het halve werk. De reis voorliep voorspoedig en ik moet zeggen, dat helpt. Eenmaal aangekomen bij het hostel in Reykjavik, kon ik eindelijk even ontspannen.

Maar juist toen overviel het me ook, want daar zit je dan in je eentje in een vreemd land. De eerste avond had ik bewust niets gepland, maar wat moest ik in hemelsnaam gaan doen? En vooral met wie?

Je moet van me weten dat ik nogal graag praat, dus de behoefte om te delen voel ik meestal wel. Nadat ik even alleen had gegeten in de bar, ging ik naar mijn kamer. Ik sliep voor het eerst in een hostel en dat was ook best een ding. Kan ik mijn grenzen stellen? Durf ik voor mezelf op te komen? En hoe ga ik om met het geen privacy hebben, want als mijn ‘sociale balkje’ leeg is, wil ik gewoon met rust gelaten worden.

Mensen zijn als ze alleen zijn veel leuker

Dat bleek prima te gaan. Op die eerste avond kwam ik twee meiden tegen die naar het zwembad wilde en voor ik er erg in had vroeg ik of ik mee mocht? Uiteraard! Het is écht waar wat ze zeggen: in een hostel ben je nooit alleen. Gek genoeg is de sociale interactie met andere mensen die ook alleen zijn heel anders. Mensen zijn minder oordelend, makkelijker en iedereen zegt waar het op staat. Dat is tenminste mijn ervaring. Van ‘ik ben moe en ga nu slapen’, tot ‘ik ken je niet, maar heb nog een plek over in de auto, dus als je morgen mee wilt rijden…’.

Wat me nog erg bijstaat is een zwangere dame, die vertelde dat ze thuis gewoon een vriend heeft zitten, maar alleen reizen gewoon het allermooiste vindt. Terwijl ze me dat vertelde wees ze naar twee mensen naast ons op de bank. Samen op reis en alleen in gesprek met elkaar. Ik geef haar geen ongelijk.

Vuile egoïst: denk nou eens aan jezelf

Zonder dit een uitgebreid reisverslag te maken, maar ga naar IJsland als je de kans hebt, in hemelsnaam, wil ik toch even wat dingen kwijt over het alleen reizen.

  • Ik vond het dus echt fantastisch en ben zeker van plan om eens per jaar alleen op reis te gaan. Gewoon om even te voelen dat je het alleen kan, niemand nodig hebt én het is echt heerlijk om een tijdje alleen met jezelf rekening te houden.
  • Sociale interactie is echt makkelijker in je eentje, want je moet wel. Ik moest echt even een drempel over en was bang dat mensen me ‘zielig’ zouden vinden, maar dat heb ik echt van niemand gehoord. Alleen maar leuke gesprekken, positieve reacties en mensen die vooral wilde dat ik het leuk had.
  • De avonden vond ik het moeilijkst. Dan kom je terug van een hele mooie dag, heb je allemaal dingen gezien en dat zijn de momenten dat ik graag wil delen. Lekker eten met iemand, mijn ei kwijt en meer van dat soort dingen. Dat kun je in een hostel prima doen, maar je moet dan wel iemand tegenkomen of er even wat moeite voor doen. Dat vond ik als ik moe was soms best een ding, maar is altijd goed gekomen.
  • Twijfel je? Ik ben expres op dezelfde plek gebleven, niet te veel gedoe met rondreizen en onthou: je kan (bijna) altijd terug naar huis als de nood echt hoog is.

En oké nog even kort over IJsland…

Het land is prachtig! IJsland heeft zoveel verschillende landschappen, met de mooiste verschijnselen. Vooral de watervallen vond ik echt bizar indrukwekkend en dat je er gewoon nog een paar uur kunt rondrijden zonder iets of iemand tegen te komen. Ook alle verhalen over de trollen en elfjes: een beetje fantasie heeft nog nooit iemand kwaad gedaan. Eten is belachelijk duur, dus doe gewoon lekker boodschappen. Verder is het een dikke tip om ’s avonds naar één van de 100 zwembaden te gaan. Noorderlicht gezien? Ja, zeker! Ik liep er toevallig tegenaan.

Dat dus, ik moest het opeens allemaal even aan jullie vertellen.

Geen categorie

‘Ik weet het niet’ als geruststellende gedachte

Van je afschrijven is zo fijn! Gelukkig is dit mijn persoonlijke blog, dus hoef ik niet zo na te denken over of onderwerpen wel geschikt zijn. Vaak begin ik gewoon met schrijven. Ik vind het ook fijn om te delen hoe het gaat, juist online. Hoe zit dat bij jou?

Inmiddels zijn we weer een paar dagen verder en ik sta nog steeds op twee benen en het leven gaat door. De ex nog een keer gesproken, eigenlijk over de kat, maar dat werd een emotioneel en lang gesprek. Met de nadruk op lang, want ophangen en beseffen dat hij niet heeft gezegd dat hij een grote fout heeft gemaakt en direct naar me toekomt om het goed te maken, is niet zo makkelijk.

Toch deden we dat.

Ik vind het maar raar, dat gevoel van ons. Je houdt van iemand en dat kan veranderen. Door allerlei factoren waar we als mens totaal geen invloed op hebben. Hoe kun je nu eerst denken dat het voor altijd is? Tot de dag dat je dat niet meer denkt. Hij gaf aan de telefoon aan dat de liefde minder is geworden. Mijn hoofd dacht gelijk minder is niet weg, in die fase zit ik dus nog. Hij wil verder leven. Werken aan zichzelf. Zonder mij.

Hoe sluit je dan zo’n gesprek af? Tot nooit? Het was leuk je gekend te hebben? Het waren fijne jaren? Ik probeerde het uit te spreken, maar begon nog net niet te hyperventileren. Nog even te ondragelijk om daaraan te denken. Spreek je dan een tijd af? Laten we elkaar sowieso twee maanden niet spreken? Ik was bang dat ik ging wachten, dus ook dat lieten we los.

Nu is er een soort van halve afspraak dat we zeker tot januari geen contact hebben en dan eens kijken. Is er een vriendschap mogelijk? Werden we allebei die vier maanden knettergek van gemis? Geen idee. Dat is het met liefdesverdriet: je moet de controle loslaten.

We weten niet hoe het gaat lopen. We weten niet wat tijd met ons doet. Hoe gedachtes en gevoelens veranderen. Wie we gaan tegenkomen. We weten het niet. En gek genoeg is het juist die gedachte die me nu rustig maakt: ik weet het niet betekent namelijk ook dat het niet hoeft te betekenen dat ik hem nooit meer zie of spreek.

Maar ik merk ook dat met de dagen mijn focus weer terugkomt, ik dingen wil ondernemen en de reis naar IJsland die op de planning staat helpt ook best wel. Best wel een beetje erg.

Geen categorie

Hoe reservesleutels ‘een relatie’ eindigen

Ruk, dat is wat ik liefde op dit moment vind. Ruim een jaar geleden gingen mijn ex en ik al uit elkaar. Toen voelde ik vooral blinde paniek. We woonden samen, waar moest ik heen? Wat was mijn leven zonder hem eigenlijk? Na een paar weken zagen we elkaar weer, want wij zouden bewijzen dat we wel vrienden konden blijven. Dat bleek niet zo te zijn.

We werden al snel weer een soort van geliefden, zonder dat echt uitgesproken te hebben. We deden alle dingen die een stel ook zou doen. We gaven het alleen geen naam. Vooral hij niet. Inmiddels heeft hij een paar dagen geleden gezegd dat hij ‘net niet genoegde liefde’ voelt om door te gaan, om te zoeken naar ons ‘gelukkig en voor altijd’. Dat het hem beter lijkt om elkaar helemaal niet meer te zien.

Auw.

Misschien voelde ik het zelf al aankomen, misschien wilde ik het zelf ook, maar toch doet het pijn. Twee weken geleden hadden we weer eens een echt leuk weekend samen. Dacht ik. We waren uiteten en ik beet nota bene in een peper, dikke lol. Hij zei nog dat hij goede hoop had, anders was hij er tenslotte niet geweest op dat moment.

Een paar dagen na dat weekend belde ik hem, maar hij nam niet op. Toen kreeg ik midden in de nacht een app “Je hebt gebeld. We moeten praten denk ik…” Hij sloot af met zijn naam. In al die tijd heeft hij dat nog nooit gedaan. Die nacht heb ik wakker gelegen. Wat bedoelde hij?

De volgende dag reageerde hij en zei hij dat het verhuizen (hij is net verhuisd) toch meer met hem deed dat hij dacht en dat hij wat afstand wilde, hij moest even aarden. Die twee weken erna kreeg ik steeds af en toe een vaag bericht. Hij had een inzinking. Goed, er speelt bij hem nog wat meer, waardoor ik het me goed kon voorstellen. Dus ik gaf hem die afstand. Maar ik begon ook boos te worden. ‘Onze poes’ kwam door zijn verhuizing bij mij wonen en we zouden de verantwoordelijkheden delen. Toen ik hem vroeg of hij bij de poes wilde gaan kijken, omdat ik onverwachts langer op kantoor moest blijven, zei hij nee.

Ik denk dat er toen gewoon veel oude pijn naar boven kwam. Godverdomme, ik heb alles gegeven wat ik in me had. Uiteindelijk werd ik steeds bozer. Toen op die bewuste donderdag ik hem een bericht stuurde dat ik dan echt mijn reservesleutels nodig had, knapte er iets. Ze lagen over een half uur in de bus. “Waarom kunnen we niet meer normaal communiceren?”, vroeg ik. Toen kwamen de lelijke woorden en “omdat dit moment eraan zat te komen”. Hij voelt niet meer genoeg liefde voor mij.

Wat kun je doen? Het leek hem beter als we elkaar helemaal niet meer zouden zien voorlopig. En de poes? De afspraken die we daarover hadden gemaakt? “Die moest ik dan maar wegdoen als ik het niet trok alleen.” Ik heb gehuild tot die strontvervelende koppijn naar boven kwam. Ik heb gescholden. En vooral afgelopen tijd nog eens honderd keer geanalyseerd. “Wat als?”, “Bedoelde hij toen misschien…”. Jezus, betrek zo’n relatiebreuk maar eens niet op jezelf.

We waren natuurlijk al een keer uit elkaar gegaan, dit deed minder pijn dan de vorige keer, want er was al afstand. Het was al anders. Ik had al eens met een andere man afgesproken. Het scheelt ook verdomd veel, dat ik nu een eigen huis heb. Maar toch. “Ik heb het niet goed gedaan” galmt door mijn hoofd. Net als zijn “net niet genoeg liefde”. Alsof ik een lat niet heb gehaald.

Ik weet dat tijd het allemaal beter gaat maken, maar wat zou ik die tijd graag doorspoelen. Nu is er verdriet, boosheid en angst. Angst om alleen te zijn. Angst om hem tegen te komen met een nieuwe vriendin “die het allemaal wel heeft”.

Ik weet één ding zeker, als je niet eens mans genoeg bent om dit in m’n gezicht te zeggen, het netjes af te handelen en gewoon, te laten zien dat je echt wel om me geeft, of dat in ieder geval gedaan hebt, dan neem ik die tijd. Dan ga ik echt de tijd nemen om dit boek te sluiten.